Cześć, bardzo ciężko przeszłam rozstanie z narzeczonym. Rozstaliśmy się właściwie z dnia na dzień i do tej pory nie jestem w stanie się pozbierać. Strasznie utyłam, straciłam pracę, siedzę u rodziców, ale tak dalej już być nie może. Wiem, że powinnam porozmawiać z psychologiem, wyrzucić ten cały syf z siebie, ale jakoś nie mogę się zdecydować. Proszę o motywację i jakieś dobre podpowiedzi.

W sumie dla samych testów psychologicznych, ćwiczeń i rozmowy warto się przejść. Czasami rozmawiam z psychologiem, kiedy mam dużego doła i wychodzę od razu na prostą. Trzeba po prostu poszukać kogoś godnego zaufania.

Po rozwodzie rodziców babcia zapisała mnie do psychologa, pana Dominika z gabinetu Afekt w Warszawie. Terapię miałam na Skype w dopasowanych godzinach w atmosferze poufności. Musiałam komuś opowiedzieć o swoich przeżyciach i wszystko w głowie poukładać. Konsultacje psychologiczne na pewno skierowane na problem, a nie na jakiejś luźniej rozmowie. Nic z tych rzeczy. Zbieram się jeszcze, ale psycholog mocno mi pomógł. Polecam, bo nie ma sensu dusić w sobie emocji. Lepiej się wykrzyczeć, wygadać i zaakceptować pewne sprawy, na które nie ma się często wpływu.

Według mnie warto określić konkretny problem do przepracowania. Ludzie z niektórymi nawykami walczą przez lata, dlatego najlepiej dopasuj psychologa do długoterminowej współpracy, gdzie faktycznie jest dobry kontakt.

Chodzę do psychologa, ale nikomu się nie chwalę. Niestety podobnych problemów społeczeństwo nie akceptuje.

Nie zdziw się, jeżeli psycholog zacznie przy tobie coś notować :) Trochę się tym stresowałam, ale później rozmowa szła już znacznie lepiej. Otworzyłam się całkowicie mniej więcej na ósmej sesji.